ดินเหนียวคือหนึ่งในวัสดุที่มนุษย์ใช้ถ่ายทอดความคิดสร้างสรรค์และภูมิปัญญามายาวนานกว่าสหัสวรรษ ทว่าในโลกของศิลปะร่วมสมัย คำถามที่ท้าทายผู้สร้างสรรค์ยังคงเดิม นอกเหนือจากรูปทรงแล้ว ดินเหนียวสามารถลอกเลียนหรือจำลองลักษณะของสิ่งอื่นได้อย่างวิจิตรสมจริงเพียงใด
คำถามนั้นกลายเป็นหัวใจสำคัญของผลงาน Jacques Monneraud ศิลปินเซรามิกชาวฝรั่งเศส ผู้เติบโตมาในสายตระกูลงานเครื่องดินเผา หลังสำเร็จการศึกษาทางศิลปกรรม เขาเลือกพัฒนาภาษาเฉพาะตัวผ่านกระบวนการทดลองอย่างต่อเนื่อง จนก่อเกิดผลงานที่ท้าทายการรับรู้ของผู้ชมอย่างถึงแก่น
Monneraud คิดค้นกระบวนการสร้างสรรค์งานเซรามิกที่สามารถถ่ายทอดพื้นผิว ลวดลาย และธรรมชาติของการตัด กรีด พับ ประกอบ และแม้กระทั่งร่องรอยของแถบกาวพลาสติกบนกระดาษลูกฟูกได้อย่างสมจริง รายละเอียดทุกจุดชวนให้ผู้ชมเข้าใจผิดว่า สิ่งที่เห็นตรงหน้าอาจเป็นภาชนะที่ทำจากกระดาษ มากกว่าจะเป็นดินเผาที่ผ่านการขึ้นรูปและเผาไฟมาแล้ว
ผลงานชุด CARTON เริ่มต้นจากการคัดเลือกดินเหนียว 3 ชนิดจากแหล่งต่างกัน เพื่อให้ได้คุณสมบัติตามที่ต้องการ กระบวนการเตรียมและผสมดินจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง เมื่อดินถูกขึ้นรูปและเริ่มคายความชื้น ผิวของประติมากรรมจะเกิดความกระด้าง มันวาว และมีรอยยับย่นคล้ายแผ่นหนัง จากนั้น Monneraud ใช้เครื่องมือที่ออกแบบขึ้นเองในลักษณะของไม้ปั้น กดประทับลงบนผิวดินให้เกิดลอนลูกฟูกและเส้นบางของกระดาษประกบ ซึ่งเป็นขั้นตอนที่ต้องอาศัยความชำนาญและความเข้าใจสภาพของดินอย่างลึกซึ้ง เพราะเมื่อเกิดความผิดพลาดแล้วแทบไม่สามารถย้อนแก้ได้
ความชาญฉลาดของงานยังสะท้อนผ่านการออกแบบโครงสร้างประติมากรรมแต่ละชิ้น Monneraud วางรอยต่อและจุดเชื่อมให้เสมือนการประกอบกล่องกระดาษลูกฟูกจริง ช่วยกลบขอบเขตของน้ำเคลือบที่มักปรากฏหลังการเผาไฟ และทำให้ผลงานดูเป็นหนึ่งเดียวอย่างแนบเนียน
อีกหนึ่งแรงบันดาลใจสำคัญคือ Giorgio Morandi ศิลปินชาวอิตาลีผู้ถ่ายทอดภาพเครื่องเซรามิกผ่านจิตรกรรมที่เต็มไปด้วยแสงเงา ความนุ่มนวล และบรรยากาศอันอบอุ่น ความงามในงานของ Morandi สร้างความประทับใจให้ Monneraud อย่างลึกซึ้ง เขาจึงนำภาพเขียนบางชิ้นมาตีความใหม่ในรูปของเครื่องดินเผา โดยคงรูปทรงใกล้เคียงต้นฉบับ แต่เติมรายละเอียดของกระดาษลูกฟูกเข้าไปอย่างกลมกลืน
ในมุมมองของ Monneraud ผลงานชุด CARTON ไม่ได้เป็นเพียงการแสดงทักษะเชิงเทคนิค หากแต่เป็นการเชื้อเชิญให้ผู้ชมฝึก “การสังเกต” ซึ่งเป็นทักษะพื้นฐานของนักสร้างสรรค์ เมื่อการสังเกตทำงานร่วมกับกระบวนการรับรู้ การมองวัตถุชิ้นเดิมในช่วงเวลาที่แตกต่าง ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงของแสงหรือเงา ย่อมเผยให้เห็นความงามและรายละเอียดที่ไม่เหมือนเดิม สิ่งนี้สอดคล้องกับแนวคิดที่เรียกว่า “Cosiddetta Realtà” หรือ “สิ่งที่เรียกว่าความจริง”
เสียงสะท้อนจากผู้เข้าชมนิทรรศการ Life, Still ณ 38 Quai du Commerce ในกรุงบรัสเซลส์ คือคำเรียบง่ายแต่ทรงพลัง
“นี่คืองานวิจิตรศิลป์”
